Πέμπτη 3 Ιουλίου 2025

Κό­τες (ένα αναρχικό πα­ρα­μύ­θι) - Ρα­φα­ὲλ Μπάρ­ρετ



Όσο δεν είχα στην κα­το­χή μου τί­πο­τα πε­ρισ­σό­τε­ρο από ένα κρεβ­βά­τι και τα βι­βλί­α μου, ήμουν ευτυχής. Τώ­ρα έχω στην κα­το­χή μου εννιά κό­τες και έναν κό­κο­ρα και ἡ ψυ­χή μου είναι ανάστατη.

Η ιδιοκτησία με σκλή­ρυ­νε. Κά­θε φορά πού αγόραζα μια κό­τα την έδενα δυ­ὸ μέ­ρες σε ένα δέν­τρο για να της επι­βάλ­λω την κα­τοι­κί­α μου, κα­τα­στρέ­φον­τας στην εύ­θραυ­στη μνή­μη της την α­γά­πη για τον πα­λιό της τό­πο δι­α­μο­νής. Μπά­λω­σα τον φρά­χτη της αυλής μου, με σκοπό να γλυ­τώ­σω την απόδραση των πουλερικών μου και την επιδρομή τε­τρά­πο­δων και δί­πο­δων αλεπούδων. Απομονώθηκα, ενίσχυσα το σύ­νο­ρο, σχε­δί­α­σα μια διαβολική γραμμή ανάμεσα στον πλη­σί­ον και έμενα. Δι­αί­ρε­σα την ανθρωπότητα σε δυ­ο κα­τη­γο­ρί­ες: εγώ, αφέντης των κοτών μου και οι υπόλοιποι που μπορούσαν να μου τις πά­ρουν. Προσ­δι­ό­ρι­σα το αδίκημα. Ο κό­σμος για μέ­να γε­μί­ζει από υποτιθέμενους κλέ­φτες και για πρώ­τη φορά έριξα στην άλλη μεριά της πε­ρί­φρα­ξης μια εχθρική μα­τιά.

Ο κό­κο­ρας μου ήταν αρκετά νε­α­ρός. Ο κό­κο­ρας του γεί­το­να πή­δη­ξε το φρά­χτη και βάλ­θη­κε να φλερ­τά­ρει με τις κό­τες μου και να κά­νει δύ­σκο­λη τη ζωή του δικού μου κό­κο­ρα. Έδιωξα με πετριές τον πα­ρεί­σα­κτο, αλλά οι κό­τες πή­δα­γαν τον φρά­χτη και έκαναν αβγά στο σπί­τι του γεί­το­να. Απαίτησα τα αβγά και ο γεί­το­νας μου με μί­ση­σε. Από τό­τε, έβλεπα τη φά­τσα του πά­νω στο φρά­χτη, την εχθρική και ιεροεξεταστική μα­τιά του, ίδια με την δι­κή μου. Τα κο­τό­που­λά του πέρναγαν τον φρά­χτη και κα­τα­βρό­χθι­ζαν το μου­λι­α­σμέ­νο κα­λαμ­πό­κι που προ­ό­ρι­ζα για τα δι­κά μου. Τα ξέ­να κο­τό­που­λα μου έμοιαζαν εγκληματίες. Τα κα­τα­δί­ω­ξα και τυ­φλω­μέ­νος από λύσ­σα σκό­τω­σα ένα. Ὁ γεί­το­νας προ­σέ­δω­σε τε­ρά­στια ση­μα­σί­α στην επίθεση. Δεν θέ­λη­σε να δεχτεί μια χρηματική αποζημίωση. Τρά­βη­ξε με σο­βα­ρό­τη­τα το πτώμα του κο­τό­που­λου και αντί να το φά­ει, το έδειξε στους φί­λους του, γεγονός με το οποίο άρχισε να κυκλοφορεί στο χωριό ο θρύ­λος της ιμπεριαλιστικής μου κτη­νω­δί­ας. Έπρεπε να ενισχύσω την πε­ρί­φρα­ξη, να επαυξήσω την επαγρύπνηση, να ανεβάσω με μια λέ­ξη, τον πο­λε­μι­κό μου προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό. Ο γεί­το­νας δι­έ­θε­τε έναν σκύ­λο αποφασισμένο για όλα· εγώ σκέ­φτο­μαι να αγοράσω ένα πι­στό­λι.


Πού εί­ναι ἡ πα­λιά μου ησυχία; Είμαι πο­τι­σμέ­νος από την κα­χυ­πο­ψί­α και το μί­σος. Το πνεύμα του κα­κού με έ­χει κα­τα­λά­βει. Πριν ήμουν ένας άνθρωπος. Τώ­ρα είμαι ένας ιδιοκτήτης.

μετάφραση: Χρη­στά­κου Βα­σι­λι­κή




 

 

Παρασκευή 9 Μαΐου 2025

Απόπειρες φυγής - Βίκυ Βανίδη

 


Νοερά ταξιδεύω
στα γαλανά νερά του Αιγαίου
στα έλατα του Μπουρίνου
Μπλε παραθυρόφυλλα
προσμένουν ν’ ανοίξουν
μικρά λευκά ερημοκλήσια
γαντζωμένα σε βράχους
περιμένουν να με υποδεχτούν
πουλάκια κρυμμένα στις φυλλωσιές
να μου τραγουδήσουν
γάργαρα νερά στις πηγές
να με ξεδιψάσουν
Το καλοκαίρι πάντα γλυκιά προσμονή
η φύση πάντα απώτερη λύτρωση
η τσιμεντένια πόλη πάντα η εσχάτη λύπη


Στοιβαγμένες ψυχές
που δεν ξέρουν πια πώς να ξεφύγουν



Σε αγαπώ - Βίκυ Βανίδη


"Σε"
μια ανάσα πριν τη λήθη
εκεί που οι σιωπές κόβουν τις γέφυρες
κι ύστερα μίλια απόστασης ανάμεσά μας
ώσπου ένα απρόσμενο τραγούδι, σιγανό
σπάει το φράγμα της σιωπής
και το ρήμα ξεδιπλώνεται δειλά στην αρχή και μετά ορθώνεται απροσπέλαστο στο χρόνο
"αγαπώ"

"Σε"
όπως εσύ,
ένα φως που εισβάλει στα απόκρυφα
για να βρει την αρχέγονη λαχτάρα της ζωή
Το μυαλό μου αγγίζει το σώμα σου
είναι ηδονή
είναι δέσιμο
είναι σκοτάδι που ξεσκίζει
ανάσα, σάρκα, όριο
είναι η πηγή που βαφτίζει το ρήμα
"αγαπώ"



Παρασκευή 14 Μαρτίου 2025

Τελευταία μέρα μετά - Βίκυ Βανίδη

Χωρίς …


Στην ανάβαση όλα φαίνονται πιο επώδυνα

μου είπες χαμογελώντας υποσχέσεις 

κι γω σκεφτόμουν την κατρακύλα άδειου κορμιού 

που δεν άνθισε στην άνοιξη 


Κοιτούμε άλλους ορίζοντες αγάπη μου

κι άλλου ουρανού το βάθος   

κατρακυλά στην άβυσσο της ψυχής μας 

δεν έχουμε φτερά για δικούς μας ορίζοντες 

κι οι κλειδαριές δεν σπάν΄ το πιο συχνά. 

Τα βράδια στο άδειο κρεβάτι μου 

έρχεται ένα παιδί και βυζαίνει το στήθος μου 

μετά σκορπίζει στ΄ άστρα 

το πρωί ένας φεγγίτης αναστέλλει το σκοτάδι 

τινάζω τα νεκρά έμβρυα απ΄ το σεντόνι μου 

σβήνω με επιμέλεια καντηλανάφτη

τα όνειρα και έτσι σβησμένη βουλιάζω  

στο απύθμενο πηγάδι του νου.


Αγέννητοι έρωτες υποφέρουν 

στο σώμα μου 

παραπλανημένες αγάπες 

ακροβατούν στο χάος μου

Σάββατο 8 Μαρτίου 2025

Γυναίκες στην πυρά -Βίκυ Βανίδη

               αφιερωμένο στις μάγισσες 


Κάποτε στο Άουντβατερ σε ζύγιζαν 
για να φανεί αν έχεις καρδιά 
όμως το βάρος του μυαλού σου
σε έριχνε στην πυρά
στων μισάνθρωπων τους φόβους 
μάγισσα βαφτίστηκες. Εσύ 
που έδινες φτερά στη σκούπα σου
για να σαρώνει τις ασχήμιες του κόσμου 
σε αποκαΐδια μίσους άφηνες την ψυχή σου 
Αιώνες τώρα την φλογερή σου καρδιά  
ένα αρχαίο ψέμα κατασπαράζει 
-πως τάχα εσένα ένα φίδι ξεγέλασε 
κι έτσι η ανθρωπότητα τον παράδεισο έχασε-
Να μιλήσεις λεύτερα ποθείς για τα ανείπωτα 
που ξεσκίζουν τις σάρκες σου
σκάβεις, σκάβεις βαθιά μέσα σου μήπως βρεις 
για να ξεφορτωθείς αυτό το δανικό πλευρό
που η παραφροσύνη των ισχυρών σου φόρτωσε 
Κι όλο πασχίζεις να ξεφύγεις απ΄ τους κούφιους προσδιορισμούς -όμορφη σέξυ γκομενάρα...-
που ομφαλοσκοπούν τους αλλεπάλληλους βιασμούς σου 
Ω εσύ γυναίκα άνθρωπε!
που τόσο αδικήθηκες που τόσο αδικήσε 

Όμως θα 'ρθει μια μέρα μ' ακούς, θα ρθει
κι όλα τα όμορφα πλάσματα 
ξυπόλητα θα βαδίζουμε στη μήτρα της γη



Κυριακή 2 Μαρτίου 2025

Restart- Βίκυ Βανίδη


Προσπαθώ να θυμηθώ

ν’ ανοίξω μια ρωγμή στο παρελθόν

τότε που πετούσα στα σύννεφα

που φύτρωνα στις πέτρινες σκάλες

παρέα με τον κατιφέ της γιαγιά 

να ζωγραφίζουμε καινούργιους κόσμους


Ήμουν περίεργο κορίτσι 

πότε πετούσα με σκουπόξυλο

σε απατηλά μισοφέγγαρα  

και πότε περιδιάβαινα κήπους

κρυμμένη σε σπίτια σαλιγκαριών 


Έζησα κοντά σε ήσυχους ανθρώπους

κι αγάπησα πολλούς από δαύτους 

όμως η καρδιά μου πάντα πονάει  

τους άγριους που ντύνονται τον άνεμο

τους έκδηλα απεριόριστους τρελούς

που πεθαίνουν νικητές ανυποψίαστοι 


Προσπαθώ να ξεχάσω 

ν’ ανοίξω μια ρωγμή στο χρόνο

ν΄ αλλάξω τα δεδομένα της μνήμης 

να κατεβάζω τα ερωτικά γράμματα απ’ το ράφι

και να μου τα 'χεις στείλει όλα εσύ


Εψές ήρθες πάλι στο ύπνο μου

μα είχες ρυτίδες βαθιές στο πρόσωπο 

σα να γεράσαμε μαζί σε πράα ζωή 

γεμάτη σιωπές κι ονείρατα, μακριά 

απ' τον κόσμο σε σπίτι αόρατο 

μεσ' σ' έναν κάμπο γεμάτον φως

Παρασκευή 21 Φεβρουαρίου 2025

Ο μοναδικός μας εαυτός- Βίκυ Βανίδη



Δική μας ανάγκη να πιστέψουμε στο "μοναδικό"
Μιλάμε για μεγάλες αγάπες μοναδικούς έρωτες
σκίζουμε τα ιμάτια μας σε βωμούς
απόλυτων θεών και ασάλευτων ιδεολογιών
περιφερόμαστε σε πλάνες άλλων ανθρώπων
πιστεύουμε πως τους γνωρίζουμε πως μας γνωρίζουν
συχνά πέφτουμε απ΄ τα σύννεφα πληγωμένοι από τις ήττες μας
κι άλλες με σαρδόνια χαμόγελα κοιτάμε τις πληγές που χαρίσαμε
κι όμως υπάρχει κάποιος δίπλα μας και μέσα μας
κι ‘ ναι φίλος μοναδικός και θανάσιμος εχθρός: Ο εαυτός μας
Υπάρχει πάντα εκεί για να ξεσκίζει τις σάρκες μας
και για να βάζει λάδι στις πληγές μας
Άλλος κανείς και τι κρίμα να μην γνωρίζουμε
τον μοναδικό μας εαυτό.