Μοναδική η επίμονα του χρόνου
πάνω σε αόρατα αποθέματα
κρυστάλλινων στιγμών.
Βαθιές ανάσες, ατέρμονες προσμονές,
πόθος που εισχωρεί
στην αθόρυβη αναμονή του σώματος.
Και κει στο ξάφνιασμα της έκπληξης
ορθώθηκε ένας έρωτας.
Ο ψίθυρός του
γαλήνια ροή του δάσους
άπλωνε ευδαιμονία μέσα μου.
Αισθαντικά κυλούσε η ζωή
σαν βροχή σε διψασμένο χώμα.
Άφριζες φως μέσα μου
ντυμένος με κείνη την ήρεμη ορμή
της πρώτης επίγνωσης
που στεγνώνει τους φόβους.
Θυμάμαι κάθε μικρή στιγμή μας
γνωρίζω τη γεύση της απουσίας σου,
πάλι ριγώ στο ηχόχρωμα της φωνής σου.
Βλέπω το όλο να ανασαίνει
μπροστά μου και συμμετέχω.
Ω! Τι απέραντη έκσταση
εκείνη η μοναδική στιγμή
που χωράει όλο το παρελθόν και το μέλλον.
Υπάρχω μόνο για να γίνομαι το γέλιο του
