μέσα στη σκοτεινή κάμαρη,
εκεί που ουρλιάζει η σιωπή
κι οι λέξεις, σαν σπασμένα γυαλιά,
ανοίγουν πληγές στο λαιμό και στη γλώσσα
πριν γράψουν με αίμα το πάτωμα.
Ένα λευκό χαρτί μπροστά μου με κοιτάζει
με την ψυχρή αδιαφορία ενός ξένου.
Ζωγραφίζω πουλιά χωρίς φτερά·
τίποτα δεν πετάει εδώ! Λέξεις, στάχτες,
ποιήματα που ποτέ δεν ολοκληρώθηκαν,
όλα καταλήγουν στο πάτωμα.
Κι εγώ, ένας αυτόχειρας που αναβάλλει το τέλος.
Ρουφάω την τελευταία τζούρα
σαν να είναι η στερνή πνοή ενός κόσμου
που με ξέχασε πριν καν με γνωρίσει.
Δαχτυλίδια καπνού βγαίνουν από το στόμα μου
σαν φιλιά που ψάχνουν αποδέκτη.
Κι όταν η οπτασία διαλύεται,
δεν μένει φιλί, ούτε καν η ανάμνησή του.
Μόνο μια πίκρα στη γλώσσα
και η βεβαιότητα πως το σκοτάδι
ήταν πάντα το μόνο μου αληθινό σπίτι.
