Δεν τρέχουν πια γοργά οι δείκτες
τους ξέφρενους παλιούς ρυθμούς μου
χαρίζω τώρα στους περαστικούς
χαζεύω τα τρένα τους να τρέχουν
σε ράγες επιθυμιών
κι εγώ ξεντυμένη τα «θέλω» μου
κάθομαι ήσυχα στο σταθμό
χωρίς κανέναν προορισμό.
Τώρα,
θα μου αρκούσε ένας κύκλος σιωπής.
Θα έρθει μια στιγμή
που θα ξεπροβάλεις από διάφανο τοίχο
Κάποια στιγμή.
Σαν δροσοσταλιά που δεν προλαβαίνει να πέσει.
Χωρίς να σπάσεις τις αλυσίδες της ρουτίνας σου.
Ανάμεσα στις παύσεις και τα κρεσέντο της μέρας σου.
Μια αόρατη αγκαλιά από σιωπή
που προστατευτικά θα με τυλίξει.
Μόνο αυτό.
 |
| Edward Hopper – Automat |
