Μελανέμισα ΙΙ -Βίκυ Βανίδη

Ξύπνησα
με δύο κόκκινα σταράκι
φορεμένα στα γέρικα πόδια μου
-Ξανάτρεξε στις ψευδαισθήσεις σου
αγαπητό μου παιδί
φώναξε ο αρχιερέας του Χάους
όταν γεράσεις θα στοχαστείς τον έρωτα-

Όλα τα απωθημένα κρύφτηκαν στη σιωπή
κι η νεότητα μου κύλησε ήσυχα στη μέρα

Φθινόπωρο- Βίκυ Βανίδη

Σαν είσαι παιδί
μικρά όνειρα
βουίζουν γύρο σου
σκόνη από πεφταστέρια
τριβελίζει τα μάτια σου
Όταν είσαι παιδί
τρέχεις χαρούμενο στις εποχές
ένα κόκκινο χρυσάνθεμο
στολίζει το σπίτι σου
και μέσα στη φθινοπωρινή ομίχλη
οι ρώγες γεμίζουν μέλι το στόμα σου


Μετά τίποτα, παρά μόνο
αυτή η επαρχιακή ακινησία
με τις εποχιακές προσαρμογές της
άλλο ένα ίδιο φθινόπωρο
κουβαλάει μαζί του τις ίδιες συνήθειες
και έξω από τους ορθωμένους τοίχους
της επινοημένης μας ωριμότητας
τρέχει αλλόφρονα η συνετή μας ζωή
ξέχωρα απ΄τη φυσική της ροή
κι εκεί στη σιωπή των αμπελιών
σβήνουν τα τελευταία μας γέλια


Το παιδί μας έχει οριστικά
εγκαταλείψει
είμαστε ώριμοι λοιπόν
ρουφάμε σφηνάκια
από πλάνη ευτυχίας
για να αντέξουμε κι αυτό
το άλλο ίδιο φθινόπωρο
και τα σταφύλια της οργής
δεν έχουν ακόμη ωριμάσει
μόνο κάτι ξεχασμένες ρώγες
ξεχειλίζουν μια υγρή θαλπωρή
που διαπερνά το σώμα μας
σαν σιωπηρή σπονδή 

στα ανεκπλήρωτα μας όνειρα

τέλος εποχής -Βίκυ Βανίδη

Μην κλείνεις το παράθυρο
η θάλασσα του καλοκαιριού
ακόμη σου χαμογελά
παίξε ακόμη λίγο με τα βότσαλα
πριν τα κλείσεις στο βάζο με τα χρυσάνθεμα
Μην βιαστείς, δίπλωσε απαλά κι αυτό
το καλοκαίρι, τίναξε κάθε κόκκο πάθους
πριν το στείλεις στο διάβολο
και πάνω από όλα μη φοβηθείς
ο πόνος δεν είναι παιδί του χειμώνα
μόνο τη θάλασσα λίγο αγριεύει
Έτσι κι αλλιώς εσύ πάντα μπορείς να κολυμπάς
στα γαλήνια βαθυγάλαζα μάτια του

Λίγο πιο πέρα απ΄ τους στίχους- Δεκάλογος Πρώτος -Βίκυ Βανίδη

- Να προσέχεις , πρόσεχε, όχι αυτό, μην πας εκεί , μην αντιμιλάς, να φοβάσαι...! Η σύνεση δεν πείραξε ποτέ κανέναν άλλο, τρέφεται αποκλειστικά απ΄ τη ζωή σου εκτός κι αν χαρίσεις στη λογική αλήτικες φτερούγες.
- Μην υπάρχεις αδιαλείπτως χρειάζεσαι παύσεις για να γίνεις αντιληπτός.
- Η ζωή είναι κάπου μεταξύ, πόθου και σπασμού, δύναμης και ύπαρξης, ουσίας και πτώσης. Κ Έλιοτ ίσως να είναι και λίγο πιο μακριά εκεί που το μεταξύ συνθέτει μια ολότητα χωρίς δίπολα.
- Στεγνές σκέψεις στο παρόν ερημιά μυαλού στο μέλλον.
- Όταν κλείνεις τ΄ αυτιά σου στους ήχους της καρδιάς σου η ηθική παρτάρει ρουφώντας αχόρταγα τα υγρά του εγκεφάλου σου. Ανάπηρος ο άνυδρος εγκέφαλος και το ήθος νεκρό.
- Οι μεγάλοι έρωτες ζουν στα βιβλία και στις αναμονές . Οι μικροί ζουν παντού.
- Έξω από τον πόνο δεν κραυγάζει η ποίηση αλλά η καρικατούρα της σκούζει παράτονα.
- Ο ηττημένος ποτέ δεν γράφει ιστορία! Αυτό είναι η μεγαλύτερη μπλόφα των νικητών.
- Αλίμονο στους λαούς που έχουν ανάγκη από ήρωες. Δίκαιο έχετε κ. Μπρεχτ αλίμονο και τρισαλίμονο στους ανθρώπους που χρειάζονται κάπου να εναποθέσουν την ελπίδα της σωτηρίας τους.
- Η κουτσή ελευθερία που πάλι σου τάζουν δεν ανεβαίνει βουνά. 

Φωτο Δημήτρης Καμπανάκης

Τέλος του έρωτα -Βίκυ Βανίδη

Πόσο τρελαμένος ήσουν μαζί μου!

Κόκκινη λάβα μου

κάψε τα χείλη μου

σβήσε τα μάτια μου

άνοιξε μια τρύπα στην καρδιά μου

γίνε το τραύμα μου

μου ‘λεγες καθώς σεργιανούσαμε

ανέμελοι στα υπαίθρια αναγνωστήρια

Μάζευες πουλιά από τα περβόλια

για να μου στέλνεις πρωινά μηνύματα

πριν προλάβει η αυγή να με καλημερίσει

Τι πήγε στραβά

κι ο πόθος σου έγινε αόριστο ενδιαφέρον;

Μάζεψες ξαφνικά όλα σου τα σκιρτήματα

κι θάλασσα που έχυσες στο στήθος μου

ακύμαντη πια στερεύει στα δάκρυα

Μου είπες δες ήρθε το καλοκαίρι μας

κι ύστερα έφυγες μες τη ψυχρή σιωπή

και πια δεν μπορεί τίποτα να γίνει

μ΄ εκείνο τ΄ όνειρο που θα βλέπαμε μαζί

ενώ θα κοιμόμασταν κάτω απ’ την κληματαριά

στ’ Αυγούστου τη ραστώνη .



Ποιος άραγε μπορεί να μου διαβάσει

αυτά τα ιερογλυφικά που γράφουν

τη σιωπή στο τέλος του έρωτα

Ποιος θα μου πει

τι ΄ναι αυτό το κάτι

που έκοψε το νήμα του δεσμού μας

«Ίρις ματωμένη» πρώτη ποιητική συλλογή της Σταυρούλας Μπίου

Το Γράμμα

Δεν είναι σκοπός μου η ποίηση
όχι αυτήν τη φορά.
Μα νά που ο δρόμος πάλι κοντά σου
μ’ έφερε,
μ’ έσυρε
μόνο για να σου πω πως
αν κάποτε έτσι βιαστικά φύγω
μη με μισήσεις.

Είναι δύσκολο ν’ αγαπάς
μα πιο δύσκολο να το κρύβεις.
Μια φορά μονάχα τα χείλη σου
απάνω στα δικά μου να νιώσω
να ’χω κι εγώ μια χαρά στον κόσμο,
μια περηφάνια
για προίκα και στολίδι μου,
και τότε ξέρε το
αμέσως θα σ’ αφήσω.
Θα ’χω αυτό το φιλί,
το άγγιγμα στο τρεμάμενό μου χείλος,
να μου θυμίζει πως
γι’ αυτό ήρθα κι έζησα, αγάπη μου

Καμιά κατεύθυνση - Βίκυ Βανίδη

Έλα να χαθούμε στο βάθος τ’ ουρανού
τώρα που τα σύννεφα γίνανε δίνες
και κρύβουν του ήλιου την κατεύθυνση
να προχωράμε εσύ και γω στη γραμμή του ορίζοντα
και κάθε βήμα μας να λοξοκοιτά τ’ άπειρο.

Γύρνα σε μένα αεράκι που σμιλεύεις την ανάσα μου
μέσα σε δέσμες σιωπής, θυμού και απογεύματος
είδα τον έρωτα να λαμπυρίζει σε σύννεφα αναμαλλιασμένα
από τον άνεμο , φιλί ατέρμονο σε διάφανο στόμα
στιγμή ισόβια στης κάβλας τη μαστούρα.

Έλα να επαναφέρουμε μαζί κάθε πραγματικότητα
στου πάθους την απελευθέρωση

Φωτογραφία: Λευτέρης Αλεξάκης