σαν να ονειρευόμουν ότι γράφω.
Εβίβες για κείνη την ακόλαστη νύχτα που χάσαμε
και η πόλη άπλωνε τα ρακάδικα της
κι εσύ με ακολουθούσες από ρακάδικο σε ρακάδικο,
από νύχτα σε νύχτα.
Με σηκωμένα τα ποτήρια
περιπαίζαμε τον θάνατο,
ενώ το τοπάζι των ματιών σου
με διαπερνούσε.
Μέσα μου το τοπίο θολό
μόλις και μετά βίας βλέπω την όψη σου
προσπαθώ να μαντεύω τις εναλλαγές σου
για να γράφω, όχι κάτι σπουδαίο
δεν έχω ταλέντο μεγάλου ποιητή.
Και μέσα στις λέξεις χάνω το βλέμμα σου.
Δεν μεγαλούργησε ο έρωτας μας
με το ζόρι κατάφερε λίγα τετράστιχα
κι αυτά γραμμένα πάνω στην ήττα μας.
Όμως μακριά, πολύ μακριά εκεί που
ο καθένας μας μονάχος ονειρεύεται
υπάρχει ένα μέρος όπου οι αετοί αγγίζουν τις κορφές
σαν να είχαν στα φτερά τους στίχους.
Μέσα μου το υγρό πυκνό γκρίζο της ομίχλης
εναλλάσσεται με το ασήμι των μαλλιών σου.
Στο βάθος ο ουρανός και η σπαρακτική μνήμη
αυτών που δεν χάθηκαν για κάτι μεγάλο.
Μπροστά στα μάτια μου, κουβάρι
το όνειρο και η πραγματικότητα
και εκείνες οι κλεφτές βόλτες μας στον ουρανό
όταν αδειάζαμε τις ενοχές και δεν είχαμε τίποτα και γι’ αυτό,
ο απέραντος κόσμος ήταν δικός μας.
 |
| "The Time Between" (Ο Χρόνος Ανάμεσα) της Brooke Shaden |
