ελπίδα λεπίδα-Βίκυ Βανίδη 2η εκδοχή
Παιδιά τρέχουν μέσα
στις λευκές παγωμένες αυλές
Ο παιδικός εφιάλτης
μαχαίρι που σκίζει την ηρεμία
του χιονισμένου τοπίου•
« σπουργίτια να ξεψυχούν
πιασμένα σε ξόβεργες»
το παιδί τρέχει να προλάβει
η μνήμη τρέχει ασθμαίνοντας
φορτωμένη με τα ουρλιαχτά του
«-Μη, μην πλησιάζετε
την ελεημοσύνη των ανθρωποειδών
αυτή τη δόλια παγίδα
που τσαλακώνει τα φτερά σας
και πετρώνει τα κορμιά σας.
Μη σας παρακαλώ, μη
πεθαίνετε για μια ψίχα
στο ράμφος»
αέρας παγωμένος ο θάνατος
και τα παίρνει μαζί του πεινασμένα
Ουρλιάξει η μνήμη
κραυγή άηχη
στην ερημιά της ψύχρας
στο βάθος μια καμπάνα
χτυπάει ρυθμικά
καλώντας τους πιστούς
στο κυριακάτικο καθαρτήριο
πολλά κεριά πολλά λιβάνια
με τον οβολό σου
εξασφαλίζεις τον παράδεισο
Πλάσματα πεθαίνουν από πείνα
και ο Ιησούς μποδίζεται στο θαύμα
τώρα εκπαιδεύτηκε να συντηρεί
την ακόρεστη πείνα
των ισχυρών για εξουσία
Με πονάει αυτή η σχεδόν βεβαιότητα:
«Μας ποτίζουν με αυτό το γαμημένο
δίπτυχο φόβου –ελπίδας
που κλείνει τους διαδρόμους
απογείωσης προς την ουτοπία»
Ω! συ ελπίδα
κοφτερή λεπίδα
της εξουσίας
είσαι ταγμένη
να διαμελίζεις
θανατερά
τα φτερά μας
Πρώτη εκδοχή
"Αυλές παγωμένες στο λευκό"-Τρομάζω!
Ο παλιός εφιάλτηςπαραμονεύει μοχθηρά
στο χιονισμένο τοπίο·
χρόνια τώρα μου τρώει τα σωθικά αυτή η ντροπή
« σπουργίτια να ξεψυχούν
πιασμένα σε ξόβεργες»
Μέσα στον εφιάλτη μου ουρλιάζω
για να τρομάξουν. Μη, μην πλησιάζετε
την ελεημοσύνη των ανθρωποειδών
αυτή τη δόλια παγίδα
που τσαλακώνει τα φτερά σας
και πετρώνει τα κορμιά σας.
Μη σας παρακαλώ, μη
πεθαίνετε για μια ψίχα
στο ράμφος
Κραυγή άηχη
στην ερημιά της ψύχρας
στο βάθος ακούγεται
μια καμπάνα
που χτυπάει αναίτια·
μέρος του παιχνιδιού και αυτή
συντηρεί χωρίς έντονες αντιδράσεις
την ακόρεστη πείνα
των ισχυρών για εξουσία
και οδηγεί με ευλαβική συνέπεια
τους αδύναμους στην παγίδα
των καλύτερων που έρχονται.
Με πονάει αυτή η σχεδόν βεβαιότητα
Είναι η γαμημένη επιβίωση
που κλείνει τους διαδρόμους
απογείωσης προς το ανέφικτο;
Ω! συ ελπίδα
κοφτερή λεπίδα
της εξουσίας
είσαι ταγμένη
να διαμελίζεις
θανατερά
τα φτερά μας
